Prachtige film! Een cultureel meesterwerk waar Geert Wilders jaloers op zou zijn! Antonio Banderas als islamitische gastkrijger tussen verschillende en voor het publiek onbekende blanke Viking-helden waarvan de meesten de show stelen. Topregisseur John McTiernan (Iersch-Katholiek) bezorgd de filmgeschiedenis een klassieker door een bestseller van de Amerikaansche auteur Michael Crighton tot leven te laten komen op het witte doek. Iedere blanke en iedere islamiet raad ik aan deze film te kopen. Een echte must-have! De kostuums zijn allemaal nauwkeurig gekozen en voor de rol van de Vikingen zijn er echte blanke acteurs met rode en blonde snorren gestrikt afkomstig uit landen als Tsjechie, Zweden, Noorwegen, Denemarken en Ijsland. Eindelijk een film zonder negers. De enige donkere medespelers in de film, zijn meteen de bloeddorstige moordenaars waartegen de Vikingen en de islamiet Banderas een oorlog voeren. Dus je begrijpt het al, geen Will Smith, Eddie Murphy, Morgan Freeman, Samuel L. Jackson, Denzel Washington of 50 Cent als wijze good guys. Nee heren, de bad guys zijn dit keer zwart, donker en gekleurd. LOL!

Ondanks dat er veel geknipt moest worden vanwege de strenge eisen van de zionistische Hollywood-jury krijgen we een episch spektakelstuk vol met prachtige kostuums en heerlijke patstellingen voorgeschoteld waar je ogen van gaan gloeien. De film komt pas op stoom wanneer Banderas als 13e krijger wordt genomineerd voor een dodemansmissie en zich tegen zijn zin in moet voegen bij een groep vechtlustige en roekeloze blanke Noormannen die zelfs voor de duvel niet bang zijn. De Scandinavische dorpen worden namelijk geteisterd en geterroriseerd door een satanisch en kannibalistisch volk dat in de bergen leeft, genaamd de Wendol, een eeuwenoude kwade legende in de Viking-cultuur.

Bulywyf, koning der Noormannen

Dan rukt de regisseur er op los en wordt de kijker mee op sleeptouw genomen in een sensatievolle avonturentrein die als een kip zonder kop door alles en nog wat vliegt. De film brengt de etnische spanningen en religieuze patstellingen tussen de islamitische Banderas en de polytheistische blanke Noormannen op ene humoristische wijze naar voren zonder dat er gespeeld wordt op de onderbuikgevoelens van de de Westerse filmkijker. Zo wordt er in plaats van haat en onbegrip een dosis sympathie en een vrachtwagen vol humor gekweekt, wat de film alleen maar tengoede komt.

Zo laten de Noormannen duidelijk weten niet gediend te zijn van de culturele gebruiken van de Arabische Banderas, maar in plaats van hiertegen keihard te gaan foeteren, blijft Banderas koel en weet hij zijn manier van denken op een humoristische manier uit te leggen, wat voor vele hilarische momenten zorgt. Zo is het Viking-zwaard wat Banderas meekrijgt veels te zwaar voor de kleine en tengere Arabier. De kolossaal gebouwde Noormannen houden zulke zwaarden met de enkele hand vast en lachen Banderas uit. Die onderneemt vervolgens direct actie en laat het zwaard slijpen bij een hoefsmid totdat het in een lichte en kleine Arabische kromzwaard veranderd. Trots als ie is, laat ie de flexibiliteit hiervan aan de Vikingen zien. Die barsten in lachen uit vanwege `dat kleine zakmesje`. LoL!

Een gehavende Banderas...

Dit is ook het geval bij de andere partij. Waar Banderas in het begin van de film als een assertieve moslim overkomt die niets moet weten van de heidense leefgewoontes van de Vikingen, draait hij naarmate de film vorderd steeds verder bij en wordt hij 1 van hen. In het begin van de film wordt de bange en voorzichtige Arabier opgeleid tot een Scandinavische vechtjas en leert hij zijn angsten te overwinnen en de taal van de Noormannen te spreken. Dit verstevigd de banden tussen de Noormannen en de Arabier. De culturele verschillen tussen de Vikingen enerzijds en de Arabieren anderzijds wordt breed uitgediept, op een hilarische manier. Zo zit heel de film vol met dit soort komische momenten, afgewisseld door bloedserieuze veldslagen en afschuwelijke momenten waar je zenuwen van krijgt.

Regisseur John McTiernan laat hiermee duidelijk zien dat blanken en islamieten perfect samen kunnen werken in een oorlog als ze tegenover een gezamenlijke vijand staan. De geschiedenis heeft dit ook bewezen. We hoeven maar te denken aan de bondgenootschap van het Ottomaansche Imperium en het Duitsche Rijk van Kaiser Wilhelm II in de Eerste Wereldoorlog tegen de satanische vrijmetselaarsreservaten als Rusland, Frankrijk en het Britsche Rijk. Of aan de samenwerking van verschillende Duitsche en islamitische SS-divisies in de Tweede Wereldoorlog onder het gezag van Heinrich Himmler. Het lijkt een utopie in het echte leven, maar in de film wordt dit alles vereenvoudigd door dat er een gemeenschappelijke en bloeddorstige vijand op het toneel verschijnt. Hierdoor is er geen weg meer terug en worden de onderlinge geschillen vergeten en kunnen de mannen vol aan de bak. Zie de Wendol in de film maar voor Israel, een groep Antillianen, Job Cohen en zijn pedofielenbende of het kinderverkrachtende Amerikaansche leger.

Dennis Storhoi en Banderas zien de monsters komen...

Cinematografisch is de film een juweeltje in de puurste zin van het woord. Oogverblindende landschappen, spookachtige bergen, mistige velden, mooie kostuums, spetterende gevechten, ijzersterke grappen, goede dialogen, en nog veel meer. De twee voor mij onbekende acteurs, Vladimir Kulich (Bulywyf) en Dennis Storhoi (die blonde gek die altijd met Banderas praat) stelen de show, terwijl Banderas een beetje gewoontjes acteert.

Enige minpunt is dat de film zo kort duurt, maar dat kan ook niet anders na al dat verplichte knippen. Hert zionistische Hollywood is altijd een obstakel om goede pro-blanke en pro-islamitische films te maken. Er is altijd een strenge controle op dit soort zeldzame films, terwijl joodsche hersendodende films als American Pie, Scary Movie, etcetera en etcetera gerust door de bioscopen mogen vliegen. Wat ook nog mooi is, het tradiotionele dodengebed van de oude Vikingen komt ook langs in de film, bij de laatste veldslag tegen de bloeddorstige Wendol bij monde van de uitstekende acterende Vladimir Kulich (Bulywyf) die op een glorieuze wijze een nu al legendarisch geworden scene vertegenwoordigd;

[ame="http://www.youtube.com/watch?v=RN-no1Ka7yU&feature=related"]Vladimir Kulich - Bulywyf[/ame]

"Lo, there do I see my father

In the Hall of Walhalla , where the Brave may live forever!"